Bazı insanlar vardır; meslekle anılır, bazıları ise mesleğe adını verir. Erzurum basın tarihine baktığınızda, bu ikinci gruba tereddütsüz yazılacak bir aile vardır: Çakır Ailesi.
Erzurum basınının duayyen isimlerinden Behzat Çakır ağabeyim ve oğlu Mehmet Musa Çakır… Gazeteciliği yalnızca “yazı yazmak” sananlara inat; baskıyı, tasarımı, sayfa düzenini, matbaa kokusunu bilen, tekniğiyle konuşan gerçek bir usta. Bugün “duayyen gazeteci” denildiğinde altını dolduran nadir isimlerden biridir. Sert bakışlarının ardında koca bir emek, disiplin ve meslek ahlakı saklıdır.
Bu meslek mirası, sadece geçmişte kalmamış; evlatlarında ve kardeşlerinde de vücut bulmuştur. Erzurum Gazeteciler Cemiyeti Başkanı Mehmet Musa Çakır, yalnızca tecrübesiyle değil; mertliği, duruşu ve insanlığıyla da camianın saygı duyduğu bir isimdir. Kardeşi Alparslan Çakır ile birlikte, basın mesleğinin yükünü omuzlarında değil, yüreklerinde taşırlar.
Benim Erzurum’da olduğum dönemlerde, neredeyse her gün yollarım bürolarına düşerdi. Bir çay içmeden, iki kelam etmeden çıkılmazdı oradan. O çayların tadı hâlâ damağımdadır. Ara sıra da duramaz, Cemiyet Başkanımız Musa Çakır kardeşime takılmadan geçmezdim.
“Musa Başkan,” derdim,
“Behzat (Reşat) abim senin baban olduğu kadar benim de babam. Geldim mal bölmeye… Matbaa benim!”
O an Behzat abimin yüzü değişir, sert sert bakar, hafiften kızardı. Ama bilirdim… O bakışın içinde öfke değil, sevgi vardı. Disiplin vardı. Baba şefkesi vardı.
Bugün dönüp baktığımda şunu çok net söylüyorum:
Tecrübe her insanda olur, bilgi kitaplardan öğrenilir; ama mertlik, insanlık ve gençlere kol kanat germe herkese nasip olmaz. Çakır ailesi işte bu yüzden farklıdır. Genç nesillere destek verme konusundaki samimiyetleri, onları gözümde sadece duayyen değil, aynı zamanda örnek insan yapmıştır.
Rabbim Behzat Çakır abime, evlatlarına ve tüm ailesine sağlık, huzur ve uzun ömürler versin.
İyi ki varsınız…
İyi ki Erzurum basını sizi tanıdı, sizle büyüdü.
